In 1997 vestigden zich 3 Indische Zusters van Liefde te Umaria, waar ze een basis school overnamen van de paters en begonnen met geneeskundige zorgen in de omliggende bergen waar het Gond volk leeft. Deze Gond zijn wat men in India Adivavis heet : dit wil zeggen inboorlingen of de authentieke bevolking.
Het zijn zogenaamde heidenen die noch het hindoeïsme, noch de islam, noch het boeddhisme belijden. Voor de komst van de zusters was hier geen enkele geneeskundige hulp, noch vaccinatie noch behandeling. In deze streek woekert malaria endemisch en komt zeer dikwijls onder zijn cerebrale vorm voor.
In 1997 kwam toevallig pater Antoon Delporte s.j. (een Kortrijkse jezuïet, die sinds 1946 te Ranchi werkt als missionaris-architect) hier voorbij en zag enkele stervende patiënten, aangetast door cerebrale malaria onder een boom met een infuus verzorgd worden.
Pater Delporte deed beroep op zijn thuisbasis en met de hulp van de Provincie West-Vlaanderen, de stad Kortrijk, Medihulp, Kontinenten en tientallen milde schenkers werden hier ongeveer 2 miljoen Belgische frank verzameld voor het malaria project in Umaria, dat in nagedachtenis aan de grote figuur die Zuster Mechtildis De Clerck in de Indische Missie van de zusters van Liefde was, het Sister Mechtildis De Clerck – malaria project werd genoemd.
Met de opbrengst kon een ambulance aangekocht en het dispensarium van de nodige medicatie voorzien worden en de werkingskosten voor vijf jaar verzekerd worden.

Probleem: waar ligt Umaria?

Tijdens een Indiareis begin 2005 zouden we het project in Umaria bezoeken. Het eerste probleem was om Umaria terug te vinden op de kaart van India. Eenmaal gelokaliseerd konden we de reis plannen en vroegen welke vlucht we konden nemen naar Jabalpur, dat er slechts 100 kilometer vandaan ligt. “But there are no flights to Jabalpur, sir!...”
De enige oplossing bestond er in om in Mumbay te 21 uur de nachttrein te nemen en na een rit van 18 uur de volgende namiddag om 15 uur in Katni aan te komen. Daar zouden de Sisters en pater Delporte ons opwachten. Na nog meer dan twee uur stoffige piste en een snelheid van maximum 30 km per uur bereikten we dan uiteindelijk Umaria! ( de verdere reis naar Kolkatha zou dan opnieuw meer dan twee uur piste en 21 uur trein betekenen!).

De piste van Katni naar Umaria!!

Zuster Molly in het dispensarium te Umaria

Huidige toestand

In Umaria zelf hebben de zusters sinds 2002 een klein dispensarium waar patïenten van heinde en verre toestromen en de eerste zorgen krijgen. Per maand komen er ongeveer 1250 patiënten voorbij…(meer dan 15.000 per jaar!) Hier wordt ook aan malariapreventie gedaan en worden vaccinaties uitgevoerd tegen polio, kinkhoest, mazelen, tetanos en difterie. In Umaria zelf bestaat een slecht werkend staatskliniekje waar ze de patiënten niet durven naartoe sturen.
Indien nodig wordt verwezen naar de enige privé dokter in de stad. Zware gevallen moeten naar het ziekenhuis te Jabalpur…

Eén van de zusters is verantwoordelijk voor de school, die naast hun kleine klooster ligt en waar 265 leerlingen basisonderwijs genieten. Dit schooltje bestaat nu 10 jaar en er zijn 11 teachers.
Het zwaartepunt van de werking ligt in de gezondheidszorg in 15 afgelegen dorpen met bijna uitsluitend Gond bevolking. Ieder van deze dorpen telt ongeveer 200 families. Deze dorpen zijn alleen bereikbaar dank zij de ambulance die door de provincie West-Vlaanderen ter beschikking werd gesteld. Eens werd een ganse familie met zware malaria aangetroffen, die door de hoge koorts bijna uitgedroogd was. Dank zij de ambulance kon de familie naar Umaria gebracht worden en met intraveneuze serumtoediening gered worden.
In de dorpen wordt vooral malaria behandeld, en wordt ook aan preventie tegen malaria gedaan. Ander acute zieken worden bij het bezoek ook behandeld. Verder wordt er gevaccineerd tegen tetanos, polio, difterie kinkhoest en mazelen. Het vaccin wordt door de regering kosteloos ter beschikking gesteld. Ongeveer 200 kinderen worden per maand gevaccineerd.

De Staf

Sister Molly tijdens de vaccinatie in het dorp Mongargashe.

Doch de noden blijven enorm en de zusters zullen nooit in staat zijn om aan de volledige gezondheidsnoden van de regio te voldoen. Toch is wat verwezenlijkt werd tot op vandaag meer dan een druppel op de klassieke hete plaat. In 15 dorpen waar vroeger helemaal niets van hygiëne en preventie bestond is er thans netheid, zuiver water en vaccinatie.

De acute noden en vragen zijn:

• de noodzaak aan subsidies om het salaris van enkele lokale verplegers en onderwijzers te betalen
• de noodzaak aan zonne energie (kostprijs ongeveer 600€)
• de noodzaak naar een waterpomp ( de boring is reeds gebeurd) – (kostprijs ongeveer 400€)
• de behoefte aan twee zuurstofcylinders omdat 10 tot 15 patiënten per maand met ademnood (door malariakoorts of/en door asthma) in het dispensarium aankomen. (aan deze vraag hebben we reeds kunnen voldoen!)

In een Gond dorp wachten vrouwen met hun kinderen op de vaccinatie